Dzieło
5 listopada 1972 roku, kredkami: bezlistne drzewo o czerwonych gałęziach, pełne czerwone słońce za gałęziami, a na pierwszym planie wielki zwinięty ochrowy liść, rzucający długi cień na błękitnawe pole.
Jesień to słowo, które przy niej zostanie — wróci w tytułach przez trzydzieści lat, w projekcie dysku, w niebie namalowanym olejem w 2007 roku — ale ta karta jest pierwszym razem, i najprostszym: drzewo, słońce, spadły liść.