Sen nocy letniej Mahoń i klon · 1977
Archiwum rzeźbiarki — dzieła, cykle, wystawy, wypożyczenia
Antonina Wysocka Jonczak
«Jestem. Więc to, co czynię, jest śladem mojej obecności.»
Przewiń — wystawa jest otwarta
«Jestem. Więc to, co czynię, jest śladem mojej obecności.»
Trzy tworzywa przechodzą przez całą jej twórczość: mahoń i dąb wielkich kompozycji, brąz cykli kameralnych, granit i piaskowiec kute na sympozjach.
W latach 1970–1997 realizuje ponad piętnaście rzeźb monumentalnych w plenerze, w parkach i na międzynarodowych sympozjach rzeźbiarskich. Pozostają w siedmiu krajach, od Polski po Sardynię.
Wejdź do sali → 
Wejdź do sali → 
Wejdź do sali → 
Wejdź do sali → Polska · Słowacja · Niemcy · Słowenia · Rosja · Austria · Włochy
Atlas · pod gołym niebem Dwadzieścia jeden dzieł, siedem krajów: mapa do przejścia Otwórz działDysk, owal, graniastosłup. Każdy cykl to inny sposób powiedzenia tego samego: obecność i jej ślad.
Dysk jako pole napięcia: Płacz, Oszczep, Skupienie, Wzrastanie, Zbliżenie. Niektóre są swoistymi dedykacjami.
Wejdź do sali →Formy pierwotne pomyślane do przestrzeni otwartej: Ab Ovo w Warszawie, Dziecko na chwilę, Schronienie, obie Cywilizacje.
Wejdź do sali →Twarz zamknięta w graniastosłupie; po otwarciu ukazuje pozytyw i negatyw. Artystka mówi: «To jakby sarkofag naszego życia…».
Wejdź do sali →Popiersia, które uzewnętrzniają stany emocjonalne: Subiektywny I i II, Rozdarty, Scalona.
Wejdź do sali →Wieloelementowe kompozycje w drewnie: Hiroszima, Wygnanie, U progu życia, Ręce.
Wejdź do sali →Nagrobki projektowane na zamówienie przez ponad dwadzieścia lat — i dwie prace z 1982 roku dla Emila Barchańskiego: brąz i płyta.
Wejdź do sali →
Urodzona w Wilnie w 1942 roku, dyplom otrzymała z wyróżnieniem w 1966 roku na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w pracowni prof. Mariana Wnuka. Pracowała w kamieniu, drewnie i brązie, od medalu po pomnik; obok rzeźby malowała i rysowała.
Jej język jest antropocentryczny: posługuje się metaforą, skrótem i niedopowiedzeniem. Pracowała między warszawską pracownią a domem w Kotuniu pod Siedlcami.
Główny zbiór znajduje się w Muzeum Regionalnym w Siedlcach; inne rzeźby są w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku oraz w kolekcjach prywatnych w Europie i Stanach Zjednoczonych. Archiwum wprowadza je w obieg.
Napisz do archiwumW sprawie wypożyczeń, próśb o zdjęcia i uwag: [email protected]
