Pejzaż

W sierpniu 1988 roku, w osiem dni, Antonina zapełnia co najmniej siedem kart i każdą podpisuje nazwą miejsca: Sarnówek. Siedemnastego zadrzewiony brzeg z drewnianym płotkiem; dziewiętnastego jezioro widziane przez gałęzie sosny, z przeciwległym brzegiem sprowadzonym do pasa pól; dwudziestego drugiego woda o zachodzie, niebo w różowych i żółtych pasach i trzy białe żagle w głębi; dwudziestego trzeciego gałązka dzikiej róży z jednym kwiatem na szczycie; dwudziestego czwartego, dwa razy tego samego dnia, wiązka suchych trzcin i znów jezioro, ale szare.

To akwarele malowane wprost z natury, i widać to: kolor kładziony jest szybko, papier zostaje odsłonięty tam, gdzie karta ma oddychać, rysunek nie wraca, żeby się poprawić. W jednym tygodniu mieści się cała jej myśl o pejzażu — szeroki widok i bliski detal, woda i roślina, wzięte tym samym pędzlem.