Hiroszima

Cztery wysokie tafle z orzecha, stojące jedna obok drugiej; w każdej postać ludzka została odjęta, a nie dodana. Widać pustkę, którą postać zostawiła — sylwetę wybraną na wylot w grubości drewna, którą zależnie od światła czyta się jako ciało albo jako brak.

To forma konkretnego faktu. W Hiroszimie, po wybuchu, na powierzchniach zostały cienie ludzi, którzy wyparowali: artystka odciska te ślady w fakturze drewna i robi z nich negatywy postaci — które, jak napisała krytyka, krzyczą swoim tragizmem mocniej niż jakikolwiek gest.

Rzeźba nie rodzi się z zamówienia. To lata, w których temat martyrologii jest wszędzie, a artystka opowiada o tym własnymi słowami w wywiadzie z 2009 roku: żeby nie robić „Oświęcimia”, pomyślała o Hiroszimie — tam też było umieranie, tak samo były ofiary wojny, a przez fakt zagłady człowieka tamto dalekie miejsce stało jej się bliskie. Grupa jest z 1969 roku, rok po Wygnaniu, a pierwszą wystawą, która ją dokumentuje, jest warszawska indywidualna z 1974 roku.