Etiuda

Dzieło powstaje na plenerze rzeźbiarskim na Polu Mokotowskim. Baner rozpięty nad łąką mówi to w całości: „Art Konfrontacje — Plener rzeźbiarski. Sztuka w przestrzeni publicznej”. Rzeźbiarze pracują pośrodku trawy, wewnątrz ogrodzenia z taśmy, z blokami opartymi na paletach; przechodnie przystają popatrzeć. Rzeźby tej edycji zostają odsłonięte 26 września 2010 roku o trzeciej po południu, w samym parku. Żadnej sali, żadnego wernisażu pod dachem: otwarcie to jesienne popołudnie na trawie.

Antonina jest jedną z sześciorga rzeźbiarzy tej edycji — miejski dziennik fotografuje ich razem na czymś, co nazywa „przyszłym placem rzeźby”, i wymienia po kolei: Dariusz Kowalski, Teresa Pastuszka-Kowalska, Grzegorz Szkopowicz, Jacek Muldner-Nieckowski, Antonina Wysocka-Jonczak, Wiktor Gajda. U stóp gotowego dzieła zostaje czerwona tabliczka z wyrytym jej nazwiskiem, tytułem i nazwą imprezy.

To ostatni z jej plenerów pod gołym niebem i najbliższy domu: po Słowacji, Słowenii, Niemczech, Austrii, Sardynii i Apeninach ostatni blok otwiera w Warszawie, w parku, po którym ludzie wyprowadzają psy.

A forma rodzi się z cięcia. Dwie krawędzie zwrócone ku sobie odpowiadają sobie fala po fali: gdzie jedna się cofa, druga wychodzi naprzód, a między nimi zostaje szczelina światła szeroka jak dłoń. Linia nie jest jednak przypadkowym pęknięciem, jest narysowana — na jednej schodzi szerokimi, regularnymi falami, na drugiej podejmuje je w negatywie. Zewnętrzne lica są opracowane gęstym szpicem, chropawe i jednolite; wewnętrzne profile to część czysta, ta, na którą się patrzy. Kto mija je z boku, widzi dwie postacie naprzeciw siebie; kto obejdzie je dokoła, widzi jedną rzecz — rozciętą i złożoną z powrotem.