Seria S.02 — Słownik form

Rzeźby parkowe

Formy pierwotne w plenerze · 1975–2010

Rodzina form pierwotnych — jajo, kula, kropla, blok — pomyślanych dla pejzażu i kutych niemal zawsze na miejscu, na sympozjach rzeźbiarskich: przyjeżdża się, pracuje się nad blokiem tygodniami na oczach wszystkich, a dzieło zostaje tam, gdzie powstało.

To seria najbardziej podróżująca: zaczyna się na warszawskiej skarpie w 1975 roku i przechodzi pół Europy — słoweńską Forma Viva, Niemcy, Karyntię, Sardynię, Apeniny — by wrócić do Warszawy trzydzieści pięć lat później. Prawie cała z kamienia, z jedną wielką kulą z dębu.

01

Kamienie

Dziewięć dzieł sfotografowanych na swoich miejscach. Każdy podpis mówi, gdzie powstały — i gdzie, prawie zawsze, wciąż stoją.

02

Trasa

Przystanki sympozjów, 1975–2010

Sympozjum rzeźbiarskie ma ścisłą formułę: miejsce, blok, kilka tygodni pracy pod gołym niebem, a na końcu dzieła zostają — w parku, na skarpie, nad morzem. Antonina praktykuje go przez trzydzieści pięć lat, a archiwum przechowuje też fotografie jej samej przy pracy nad niemieckimi blokami, z pobijakiem w dłoni.

Trasa prowadzi też przez Zamość, gdzie w 1978 roku staje wapienne Dziecko na chwilę, i przez skwer na warszawskiej Pradze, dokąd w 1980 trafia Schronienie; w Nieporęcie, w 1982, trawertyn Zmagania.

Przystanki
  1. Warszawa Polska · 1975
  2. Kostanjevica Słowenia · 1976
  3. Berlin Niemcy · 1976
  4. Hoyerswerda Niemcy · 1977
  5. Rostock Niemcy · 1978
  6. Zamość Polska · 1978
  7. Warszawa-Praga Polska · 1980
  8. Nieporęt Polska · 1982
  9. Millstatt Austria · 1992
  10. Buddusò Włochy · 1995
  11. Fanano Włochy · 1997
  12. Warszawa Polska · 2010

Fotografie pochodzą z archiwum rodzinnego i z katalogu Volumen 1999 (fot. Sowicki, Halka, Witkowski, Jonczak, Henkel).

Słownik form Wszystkie serie Otwórz dział Wypożyczenia i wystawy Kontakt Otwórz dział